Toegeeflijk glimlachend wandel ik met mijn boodschappenkarretje langs wat enthousiaste kinderen x91mevrouw, hebt u ook superdierkaartjes?!x92 Ik snap hun blijheid wel; ik heb tenslotte een stapel boodschappen in mx92n karretje en geen kind bij me, dat geeft hoop! Maar helaas, ik heb toch stiekem een kind thuis die ik hier ook blij mee maak, dus teleurgesteld druipen ze af, op zoek naar een volgende prooi.

Wanneer ik op mx92n werk aankom overkomt me hetzelfde, alleen zijn het hier de moeders die liefjes aan me vragen of ik toevallig wel eens boodschappen doen bij de Appieheijn? En zo ja, of ik dan toevallig nog kaartjes heb met de nummers 86, 34, 97, 115, 14 en 73?? Ik zou er hun zoon/dochter zo ontzettend gelukkig mee maken!

Nu hanteer ik thuis vaak de opvoedtechniek: wat niet weet, wat niet deert. Zo heeft zoonlief geen flauw idee dat er een boek bestaat waarin je al die kaartjes kwijt kan en ook verkeert groep 1 nog in een relatief rustige staat van onderhandeling. Dus hij is blij met elk kaartje en thatx92s it. Uiteraard komt er een moment dat zijn ogen geopend worden en hij ontdekt dat er achter die kaartjes van de supermarkt een hele wereld van handel schuilt. Maar, nu nog even niet.

Op zaterdagmiddag vindt er wel eens zox92n georganiseerde ruilhandel  plaats voor de winkel. Ter bescherming van de klant zijn er linten gespannen waarachter de kinderen schuil  gaan. Maar achter die kinderen, helemaal aan de rand, vindt de xe9chte handel plaats. Hier staan de moeders, strijdend om dat ene kaartje. Met in hun ene hand een briefje met alle nummers, in hun andere hand een stapel ruilgoed. De kinderen hoeven zich geen zorgen te maken; hun moeder gaat alleen voor de beste deal. En vinden ze het hier niet, dan wel via hyves of het schoolplein.

Ben benieuwd welk actie er over een paar maanden komt en of ik zoonlief nog steeds in onwetendheid kan houden.