Toen ik klein was heb ik zeer veel begrafenissen georganiseerd, voor huisdieren welteverstaan. Ik heb een aantal hamsters gehad (zox92n Russische dwerghamster), die wel aardige verzorging kregen wat eten en drinken betreft, maar niet zoveel aandacht. Ik was eigenlijk een beetje bang voor die beestjes, maar vroeg wel telkens om een nieuwe hamster. Geen idee waarom ik dat deed.

Toen Joris een keer jarig was hebben we een konijn voor hem gekocht. Dit was nogal een onverwachte actie van de man des huizes. Er werd mij beloofd dat hij samen met zoon de verzorging zou regelen en ik had er geen omkijken naar. Zo gezegd zo gedaan. Ik keek inderdaad nooit naar het beestje om.

Nu wou manlief gisteren het konijn een lekker worteltje brengen terwijl de rest van ons aan het bankhangen was. Met een geschokte uitdrukking kwam hij weer binnen en gebaarde naar mij dat ons konijn niet meer leefde. En dan komt er een staaltje opvoeden om de hoek kijken, want hoe vertaal je dit naar je kinderen? Joris koesterde niet enorm veel liefde voor het beestje, maar toch.
We hebben maar gewoon verteld dat Nijntje dood is. Natuurlijk moest dit even gecontroleerd worden door zoonlief en hierna gingen we ons bezinnen op de begrafenis.

Aangezien ik als kind een aantal hamsters begraven heb (plus een paar vogels) heb ik hier ruime ervaring in. Meestal ging ik met mx92n zusje op stap. We gebruikten dan een sigarenkistje van mx92n vader, legde daar het beestje in, deden er nog wat zaagsel bij en gingen dan op zoek naar een geschikte plek. We probeerden dan heel serieus te zijn en scharrelden onderweg nog wat  gasten bij elkaar die de ceremonie ook wilden bijwonen. Meestal eindigde het sigarenkistje onder de grond met een houten kruisje boven op het zand. Het vreemde was dat dit kruisje de volgende dag vaak al weg was en wij de precieze plek dus niet meer konden terugvinden. Een keer tijdens een begrafenis in de winter was de grond zo hard dat we het sigarenkistje uiteindelijk maar ergens in de bosjes gepropt hebben.

Na overleg besloten we het konijn de volgende dag te begraven. Joris was behoorlijk enthousiast over dit idee en kwam nog met het voorstel het konijn in zijn zandbak te begraven, dit voorstel werd afgewezen.
Vandaag was het dus zover. Het konijn werd in een plastic zak onderin de kinderwagen gedeponeerd, de scheppen gingen mee en zo gingen we op pad. Tijs zat vol enthousiasme in zx92n wagen te wiebelen en Joris was helemaal blij dat het nu echt ging gebeuren. Ik heb getracht enig verdriet naar boven te krijgen of in ieder geval een serieuze ondertoon, maar alleen manlief was hier gevoelig voor.

Dus na eigenlijk een hele gezellige wandeling kwamen we op plek van bestemming, namelijk dicht bij ons huis ergens in de berm van een rustige weggetje. De mannen gingen aan het werk onder verontwaardigde klanken van de jongste die in zx92n wagen moest blijven zitten. Joris had het na een tijdje wel gezien en begon een beetje te ouwehoeren.
Om een lang verhaal kort te maken; konijn werd begraven en wij liepen weer terug. Nog steeds verkeerde manlief in een trieste stemming, Tijs was blij dat er eindelijk weer beweging in de wagen kwam, en Joris? Die vroeg om een nieuw konijn.