Het is niet zo'n smakelijk onderwerp, maar ik had echt verwacht dat oudste zoon niet zou gaan poepen op school. Hij is namelijk niet zo'n 'buiten-de-deur-poeper'. Meer zo'n type die dat soort momenten opspaart voor thuis (behalve dan die ene keer dat we buiten waren en er in de verre omtrek geen wc te bekennen was. Toen heeft meneer het netjes in de bosjes gedeponeerd en zelf de vergelijking getrokken naar dat hij wel een hondje leek (en z'n moeder 'het baasje' want ik heb drolletje netjes in een plastic zakje gedaan en weggegooid)).

Maar de tweede schooldag was het dus raak. Oudste zoon zat achterop de fiets hele verhalen te houden over zijn schooldag, waar ik de helft niet van verstond, tot ik iets opving over poep. Ik was verbaasd en vroeg waar hij het over had. Er ligt toch geen poep op het schoolplein?? Of nog erger, in de zandbak?? Maar nee, meneer moest zelf naar de wc. Daar aangekomen bleek de boodschap wat groter te zijn dan verwacht en ondernemend als hij is besloot hij zelf aan de slag te gaan. Hij vertelde dat hij allemaal poep aan z'n vingers kreeg en dat dit heel erg vies was, om vervolgens giechelend achterop de fiets te zitten, nog nagriezelend van al die poep aan z'n vingers.
Ik probeerde m'n lachen en m'n eigen griezels in te houden en ben er achter gekomen dat deze activiteit in de ochtend heeft plaatsgevonden, dat meneer niet z'n handen heeft gewassen (want er was volgens hem geen handdoek en geen zeep) en vervolgens nog vrolijk z'n boterham heeft gegeten en heel de middag nog in school heeft doorgebracht.

Dat was dus z'n tweede schooldag. Toen kwam, logischerwijs, de derde schooldag. Na een uitgebreid verhaal (preek) van mij kant over hygixebne en dat soort zaken verwachtte ik dit keer geen rare dingen.
Uiteraard had ik te vroeg gejuicht. De juf vertelde me dat er een les in lichaamsdelen had plaatsgevonden. Zoiets van: kijk, dit is je arm en kijk, dit is je voet. En waar zit je oor? Juist daar. En je plassertje? Juist, dat jongetje wijst het blijkbaar al aan, met broek omlaag en zonder enige schaamte. En natuurlijk was dit jongetje mijn oudste zoon.
Juf vond het niet zo'n groot probleem, kleuters deden dit nu eenmaal en het was voor haar een mooie aanleiding om uit te leggen dat dit niet de bedoeling is.
Zoonlief heeft van deze uitleg blijkbaar niet veel begrepen, want thuis zag hij het probleem er totaal niet van in. Hij vond het zelfs wel grappig. Dus weer een goed gesprek gevoerd, dit keer meer in de trant van dingen die voor jezelf zijn en niet voor de ander.

Na deze enerverende eerste week had zoon nog een verassing, namelijk iets moois wat hij van school had meegenomen in z'n broekzak: een prachtig klei-mesje, x93want die hadden we toch nog niet mama?x94.
Hierna volgde een gesprek over zaken die juist wel van een ander zijn en niet van jezelf.

En nu wacht ik het eerste 10-minuten gesprek maar af, je zou denken dat dit niet lang kan duren in dit tempo.