Toegeeflijk glimlachend wandel ik met mijn boodschappenkarretje langs wat enthousiaste kinderen x91mevrouw, hebt u ook superdierkaartjes?!x92 Ik snap hun blijheid wel; ik heb tenslotte een stapel boodschappen in mx92n karretje en geen kind bij me, dat geeft hoop! Maar helaas, ik heb toch stiekem een kind thuis die ik hier ook blij mee maak, dus teleurgesteld druipen ze af, op zoek naar een volgende prooi.

Wanneer ik op mx92n werk aankom overkomt me hetzelfde, alleen zijn het hier de moeders die liefjes aan me vragen of ik toevallig wel eens boodschappen doen bij de Appieheijn? En zo ja, of ik dan toevallig nog kaartjes heb met de nummers 86, 34, 97, 115, 14 en 73?? Ik zou er hun zoon/dochter zo ontzettend gelukkig mee maken!

Nu hanteer ik thuis vaak de opvoedtechniek: wat niet weet, wat niet deert. Zo heeft zoonlief geen flauw idee dat er een boek bestaat waarin je al die kaartjes kwijt kan en ook verkeert groep 1 nog in een relatief rustige staat van onderhandeling. Dus hij is blij met elk kaartje en thatx92s it. Uiteraard komt er een moment dat zijn ogen geopend worden en hij ontdekt dat er achter die kaartjes van de supermarkt een hele wereld van handel schuilt. Maar, nu nog even niet.

Op zaterdagmiddag vindt er wel eens zox92n georganiseerde ruilhandel  plaats voor de winkel. Ter bescherming van de klant zijn er linten gespannen waarachter de kinderen schuil  gaan. Maar achter die kinderen, helemaal aan de rand, vindt de xe9chte handel plaats. Hier staan de moeders, strijdend om dat ene kaartje. Met in hun ene hand een briefje met alle nummers, in hun andere hand een stapel ruilgoed. De kinderen hoeven zich geen zorgen te maken; hun moeder gaat alleen voor de beste deal. En vinden ze het hier niet, dan wel via hyves of het schoolplein.

Ben benieuwd welk actie er over een paar maanden komt en of ik zoonlief nog steeds in onwetendheid kan houden.

Ik ben vanmorgen opgekomen voor de rechten van de vrouw. Tijdens een ontspannen wandelingetje naar de vijver met de jongste werden we bruut geconfronteerd met een confrontatie tussen een aantal mannen een onschuldige vrouw. Ik kon niet anders dan ingrijpen en een voorbeeld stellen voor mijn zoon, hoe jong hij ook is.

Het begon zo, we hadden een zak brood mee met de bedoeling onze vrienden, de eenden, hier blij mee te maken. Bijkomende voordeel is dat ik mijn jongste hier ook erg gelukkig mee maak; hij is dol op eenden. Elke keer wanneer we de vijver op de fiets passeren stuitert hij van enthousiasme bijna van de fiets en maakt daar vreemde geluiden bij, die niet echt vergelijkbaar zijn met het gekwaak van de eenden.

Hoe dan ook, we kwamen aan bij de vijver en onze vrienden begroetten ons met luid gekwaak en enthousiasme. Ondanks het vele eten wat ze toegegooid krijgen is het verassend te zien hoe blij ze weer zijn met elke nieuwe bezoeker. Daarbij blijven ze er nog slank onder ook,  wat ik een kunst vind.
Mijn jongste heeft een zeer goede werphand, dus hij wierp vanuit de kinderwagen trefzeker telkens een stuk brood in het water en propte er af en toe snel xe9xe9n in zx92n eigen mond.

We zaten tevreden naar de snaaiende eenden te kijken totdat er een gevecht ontstond. Drie mannelijke eenden (mij is vroeger geleerd dat de mannelijke eendjes er mooi gekleurd uit zien en de vrouwen meestal saai bruin, vandaar dat ik vrij zeker weet dat dit mannetjes waren), dreven met een behoorlijk vaart en half vliegend naar een arm vrouwtje toe en mishandelden haar. Twee zaten boven op haar en de ander zat in haar nek te bijten. Ondertussen werd het vrouwtje telkens onder water geduwd en kon ze niet wegkomen.

Ik was hevig verontwaardigd! Dit is toch geen manier van doen! Dan kun je me vertellen dat de lente begint en dat dit de natuur is, maar dit druist tegen alle verworven rechten in en kon ik niet zomaar laten gebeuren.
 Ik begon dus een beetje te roepen tegen die eenden, waar ze niet echt op reageerden. Daarna maakte ik een beetje kabaal door tegen een hekje aan te trappen maar ook hier werd geen aandacht aan geschonken. Tenslotte heb ik even overwogen om een steentje tegen de mannetjes aan te gooien, maar dit leek me geen goed voorbeeld tegenover mx92n jongste (die, niet te vergeten, immers al een goede werphand heeft). Dus ik heb een aantal broodkorsten tegen ze aan gegooid met als gevolg dat de mannetjes enigszins afgeleid werden en het vrouwtje de kans kregen om weg te vliegen.

Helaas voor het vrouwtje vlogen er wel een aantal mannetjes achteraan. Ik weet niet hoe het afgelopen is want ze gingen er aardig hard vandoor. Ik merkte wel aan mezelf dat ik in een aardig hoog tempo weer naar huis liep met zoonlief. Ondertussen hem belerend toesprak dat wat we net gezien hebben echt niet kan en dat je in dit soort situaties altijd moet opkomen voor de zwakkere, in dit geval toevallig de vrouw.

Toen ik klein was heb ik zeer veel begrafenissen georganiseerd, voor huisdieren welteverstaan. Ik heb een aantal hamsters gehad (zox92n Russische dwerghamster), die wel aardige verzorging kregen wat eten en drinken betreft, maar niet zoveel aandacht. Ik was eigenlijk een beetje bang voor die beestjes, maar vroeg wel telkens om een nieuwe hamster. Geen idee waarom ik dat deed.

Toen Joris een keer jarig was hebben we een konijn voor hem gekocht. Dit was nogal een onverwachte actie van de man des huizes. Er werd mij beloofd dat hij samen met zoon de verzorging zou regelen en ik had er geen omkijken naar. Zo gezegd zo gedaan. Ik keek inderdaad nooit naar het beestje om.

Nu wou manlief gisteren het konijn een lekker worteltje brengen terwijl de rest van ons aan het bankhangen was. Met een geschokte uitdrukking kwam hij weer binnen en gebaarde naar mij dat ons konijn niet meer leefde. En dan komt er een staaltje opvoeden om de hoek kijken, want hoe vertaal je dit naar je kinderen? Joris koesterde niet enorm veel liefde voor het beestje, maar toch.
We hebben maar gewoon verteld dat Nijntje dood is. Natuurlijk moest dit even gecontroleerd worden door zoonlief en hierna gingen we ons bezinnen op de begrafenis.

Aangezien ik als kind een aantal hamsters begraven heb (plus een paar vogels) heb ik hier ruime ervaring in. Meestal ging ik met mx92n zusje op stap. We gebruikten dan een sigarenkistje van mx92n vader, legde daar het beestje in, deden er nog wat zaagsel bij en gingen dan op zoek naar een geschikte plek. We probeerden dan heel serieus te zijn en scharrelden onderweg nog wat  gasten bij elkaar die de ceremonie ook wilden bijwonen. Meestal eindigde het sigarenkistje onder de grond met een houten kruisje boven op het zand. Het vreemde was dat dit kruisje de volgende dag vaak al weg was en wij de precieze plek dus niet meer konden terugvinden. Een keer tijdens een begrafenis in de winter was de grond zo hard dat we het sigarenkistje uiteindelijk maar ergens in de bosjes gepropt hebben.

Na overleg besloten we het konijn de volgende dag te begraven. Joris was behoorlijk enthousiast over dit idee en kwam nog met het voorstel het konijn in zijn zandbak te begraven, dit voorstel werd afgewezen.
Vandaag was het dus zover. Het konijn werd in een plastic zak onderin de kinderwagen gedeponeerd, de scheppen gingen mee en zo gingen we op pad. Tijs zat vol enthousiasme in zx92n wagen te wiebelen en Joris was helemaal blij dat het nu echt ging gebeuren. Ik heb getracht enig verdriet naar boven te krijgen of in ieder geval een serieuze ondertoon, maar alleen manlief was hier gevoelig voor.

Dus na eigenlijk een hele gezellige wandeling kwamen we op plek van bestemming, namelijk dicht bij ons huis ergens in de berm van een rustige weggetje. De mannen gingen aan het werk onder verontwaardigde klanken van de jongste die in zx92n wagen moest blijven zitten. Joris had het na een tijdje wel gezien en begon een beetje te ouwehoeren.
Om een lang verhaal kort te maken; konijn werd begraven en wij liepen weer terug. Nog steeds verkeerde manlief in een trieste stemming, Tijs was blij dat er eindelijk weer beweging in de wagen kwam, en Joris? Die vroeg om een nieuw konijn.

Echt belachelijk al die beeldschermen op de achterbank van de auto! Kom op zeg, mag een kind zich tegenwoordig niet meer vervelen tijdens een autoritje? Moeten ze altijd maar vermaakt en ge- entertainend worden? Beseffen die ouders wel hoe waardevol die momenten op de achterbank zijn?

In mijn kinderjaren heb ik heel wat uurtjes in de auto doorgebracht. Mijn familie woonde bijna allemaal in het westen van het land en dus ging wij provinciaaltjes regelmatig die kant op. Ik zie mezelf nog zo zitten: benen opgevouwen, donald duckje in mx92n hand en walkman op mijn hoofd met een leuk cassettebandje (van A.J.Kwak). Soms vouwde ik mezelf zo klein mogelijk op zodat beide zussen voldoende ruimte hadden om met elkaar ruzie te maken over wie waar precies mocht zitten en of die kleine teen toegestaan was op die plek of niet. Ik deed ondertussen alsof ik sliep.
Soms propte we ons kleine zusje ook op de grond tussen de stoelen en de achterbank, hadden wij mooi de ruimte en mx92n zusje vond het volgens mij ook wel lollig.
Wat we ook regelmatig deden was zwaaien naar andere autox92s. En dan het liefst op een beetje rare manier, dus bijvoorbeeld met onze voeten, ellebogen of kniexebn. We hoopten dan altijd dat een vrachtwagen met zx92n lampen zou knipperen.
En dan heb ik het nog niet eens over die enorme hoeveelheid spelletjes die we konden doen en liedjes die gezongen werden. Hartstikke leuke momenten ware dit en waardevolle herinneringen. Natuurlijk hoorde er ook ruzie bij en je helemaal kapot vervelen. En uiteraard het dreigement van mx92n vader dat hij ons uit de auto zou zetten als we nu niet ophielden met ruzie maken.

Nu ikzelf in de positie verkeer om voorin te zitten met kinderen op de achterbank heb ik mezelf maar afgeleerd om naar andere autox92s te zwaaien. Ook ons gezinnetje zit met regelmatig in de auto op weg naar vrienden/familie die in het westen wonen (misschien wordt het eens tijd om te verhuizen?). Ons beleid als ouders is om zo min mogelijk aandacht te schenken aan de jongens en niet teveel speelgoed mee te nemen. Een leuk muziekje wordt uiteraard wel altijd opgezet. Hoe hard dit beleid van negeren ook klinkt, dit heeft een reden. We hebben namelijk gemerkt/ervaren dat hoe meer speelgoed we mee slepen en hoe meer aandacht we ze geven, hoe vervelender ze worden. Nu vermaken ze zich meestal met elkaar, naar buiten kijken, muziek luisteren, boekje lezen of met dat ene speelgoedje spelen (dat laatste klinkt wel een beetje zielig, geef ik toe).

Maar nu willen we komende zomer eigenlijk wel een heel eind richting het zuiden rijden (vooral richting de zon) en dan heb je het toch al snel over zox92n 1200 kmx85 Ondanks dat ik er dus zeer zeker voorstander van ben dat kinderen zichzelf moeten leren vermaken en dat de leukste momenten vaak ontstaan uit verveling, ga ik nou toch stiekem twijfelen over twee van die schermpjes op de achterbank. Want hoe makkelijk is het om gewoon even een filmpje op te zetten, vooral bij zox92n lange rit?? Ik ben er nog niet helemaal uit. Iemand een mening/tips of ervaring met z'n schermpje in de auto?

Tussen mijn 14^e en 18^e levensjaren heb ik zeer veel studievermijdend gedrag vertoont. Dit kwam in allerlei varianten tot uiting. Zo had (en heb) ik last van een zogeheten boekenverslaving, een zeer bruikbare vorm wanneer je studeren wil vermijden. Vooral de dunne boekjes die je makkelijk onder je leerboek kon verstoppen waren een uitkomst. Wanneer ik controle kreeg op mx92n kamer (in de vorm van mx92n moeder die even een kopje thee kwam brengen aan haar serieuslerende dochter of xe9xe9n van mx92n zussen die toe was aan wat aandacht) kon zox92n dun boekje heel makkelijk ergens tussen gestopt worden zonder dat iemand het doorhad. Uiteraard had ik alleen mezelf ermee wanneer ik tijdens een tentamen wel mx92n leesboek uit het hoofd kende maar niet de lesstof.

Dan heb je nog vrienden, ook een uitkomst bij studievermijdend gedrag. Je vrienden zijn tenslotte hartstikke belangrijk en die vriendschappen onderhouden kost nu eenmaal tijd. In mijn geval uitzonderlijk veel tijd. Zoveel tijd dat school er veelal onder leed.

Werk was ook een groot onderdeel. Behalve het voordeel van geld dat dit opleverde deed ik dit ook liever dan leren. Zo heb ik kranten gelopen, schoongemaakt, achter de kassa gezeten, op de markt gestaan en ben ik zox92n irritante telemarketeer geweest. Alleen oppassen deed ik niet graag, misschien wel omdat dit zo makkelijk gecombineerd kon worden met studeren, wat ik liever vermeed.

Nu hoopte ik dat wanneer je volwassen bent, kinderen hebt, een huisbezitter bent en hartstikke verantwoordelijk voor van alles en nog wat, dit studievermijdend gedrag vanzelf zou verdwijnen.Ik bedoel, kom op zeg, hoe volwassen wil je zijn?! Maar nee, deze eigenschap lijkt zeer diep in me geworteld te zitten. En daar kom ik achter nu ik een cursus/opleiding volg. Geheel vrijwillig en puur uit eigenbelang. En tja, daar hoort studeren bij.
Maar zelfs nu, op deze zaterdagochtend, voel ik de onweerstaanbare drang om stiekem een boek te gaan lezen. En dat terwijl mx92n mannen mij het huis alleen hebben gegund, zodat ik aan de studie kon. Zij zijn in de waan dat ik hier enorm mx92n best zit te doen, net zoals mx92n moeder vroeger. En  in plaats van dat ik achter mx92n studieboek ging zitten, heb ik eerst het huis opgeruimd (je kunt tenslotte niet studeren in de rommel), toen even alle belangrijk sites bekeken op internet (je moet op de hoogte blijven), vervolgens nog even gezellig zitten telefoneren (x91k kon er niks aan doen, x91k werd gebeld) en ben daarna pas gaan studerenx85

En wat doe nu? Juist, een blog zitten typen over studievermijdend gedrag, Heleen, kom op zeg! Hup, aan de studie! Kappen nu!
(eerst nog even deze blog plaatsen hoor)

Het is niet zo'n smakelijk onderwerp, maar ik had echt verwacht dat oudste zoon niet zou gaan poepen op school. Hij is namelijk niet zo'n 'buiten-de-deur-poeper'. Meer zo'n type die dat soort momenten opspaart voor thuis (behalve dan die ene keer dat we buiten waren en er in de verre omtrek geen wc te bekennen was. Toen heeft meneer het netjes in de bosjes gedeponeerd en zelf de vergelijking getrokken naar dat hij wel een hondje leek (en z'n moeder 'het baasje' want ik heb drolletje netjes in een plastic zakje gedaan en weggegooid)).

Maar de tweede schooldag was het dus raak. Oudste zoon zat achterop de fiets hele verhalen te houden over zijn schooldag, waar ik de helft niet van verstond, tot ik iets opving over poep. Ik was verbaasd en vroeg waar hij het over had. Er ligt toch geen poep op het schoolplein?? Of nog erger, in de zandbak?? Maar nee, meneer moest zelf naar de wc. Daar aangekomen bleek de boodschap wat groter te zijn dan verwacht en ondernemend als hij is besloot hij zelf aan de slag te gaan. Hij vertelde dat hij allemaal poep aan z'n vingers kreeg en dat dit heel erg vies was, om vervolgens giechelend achterop de fiets te zitten, nog nagriezelend van al die poep aan z'n vingers.
Ik probeerde m'n lachen en m'n eigen griezels in te houden en ben er achter gekomen dat deze activiteit in de ochtend heeft plaatsgevonden, dat meneer niet z'n handen heeft gewassen (want er was volgens hem geen handdoek en geen zeep) en vervolgens nog vrolijk z'n boterham heeft gegeten en heel de middag nog in school heeft doorgebracht.

Dat was dus z'n tweede schooldag. Toen kwam, logischerwijs, de derde schooldag. Na een uitgebreid verhaal (preek) van mij kant over hygixebne en dat soort zaken verwachtte ik dit keer geen rare dingen.
Uiteraard had ik te vroeg gejuicht. De juf vertelde me dat er een les in lichaamsdelen had plaatsgevonden. Zoiets van: kijk, dit is je arm en kijk, dit is je voet. En waar zit je oor? Juist daar. En je plassertje? Juist, dat jongetje wijst het blijkbaar al aan, met broek omlaag en zonder enige schaamte. En natuurlijk was dit jongetje mijn oudste zoon.
Juf vond het niet zo'n groot probleem, kleuters deden dit nu eenmaal en het was voor haar een mooie aanleiding om uit te leggen dat dit niet de bedoeling is.
Zoonlief heeft van deze uitleg blijkbaar niet veel begrepen, want thuis zag hij het probleem er totaal niet van in. Hij vond het zelfs wel grappig. Dus weer een goed gesprek gevoerd, dit keer meer in de trant van dingen die voor jezelf zijn en niet voor de ander.

Na deze enerverende eerste week had zoon nog een verassing, namelijk iets moois wat hij van school had meegenomen in z'n broekzak: een prachtig klei-mesje, x93want die hadden we toch nog niet mama?x94.
Hierna volgde een gesprek over zaken die juist wel van een ander zijn en niet van jezelf.

En nu wacht ik het eerste 10-minuten gesprek maar af, je zou denken dat dit niet lang kan duren in dit tempo.

Een goede voorbereiding is het halve werk, zegt men. Dusdaar zijn Joris en ik ook mee begonnen:

• we hebben een schooltas uitgekozen die doorbeiden goedgekeurd werd;
• een beker en broodtrommel met een design waartoeJoris mij overgehaald heeft (van Cars,maar hij vond x91t echt heeeel erg mooi;
• nog een beker (nooit gerealiseerd, maar die enedrinkbeker die wij vroeger mee naar school kregen is eigenlijk wel heel karigvoor een hele dag);
• gymschoenen (voorbereiding hiervan zat vooral inhet uitleggen wat x91gymmenx92 is en waarom dit niet op gewone schoenen kan, of opzx92n sokken)
• en we zijn nog steeds op zoek naar een linnentas. Want welke winkel verkoopt zoiets??
• ook hebben we een keer gespeeld alsof Joris opschool ging eten; dus we hadden een theedoek, beker met drinken en eenbroodtrommel met eten gevuld, in zijn schooltas gedaan en toen mocht ie dit bijzx92n tafeltje uitpakken en opeten thuis. Hartstikke interessant was dat.

En dan het wennen vandaag. Man had er speciaal een uurtjevrij voor genomen en Zoontje zat nog veilig opgeborgen op de crxe8che zodat alleaandacht voor Zoon zou zijn.
We mochten x92s middags om 1 uur Joris afleveren. We waren uiteraard te vroeg enhebben zo'n 10 minuten op het schoolplein van de kleuters door gebracht wat eenervaring opzich was.

Onder het oog van een aantal nieuwsgierige kinderenparkeerden we onze fietsen en liepen met een verlegen Joris het plein op. Erwerd ons direct duidelijk gemaakt dat hier een aantal kinderen rondliepen dietoevallig al in groep 2 zaten, wat uiteraard heel indrukwekkend is.
Terwijl Joris direct lief ging spelen in het zand, keken wij aan de rand van de zandbak lichtelijk verbaasd om ons heen. Er viel een jongetje keihardonderuit met speelgoed in de hand, terwijl hij het op een huilen zette kwam ereen andere kleuter aangestormd om het speelgoed van de gedupeerde af te pakken.Aan de andere kant van het plein speelden twee jongentjes politietje, waarbijde boef een touw om zx92n nek kreeg en meegesleurd werd door de politieman.
Er kwam een meisje naast mij staan om te vertellen dat zij al in groep 2 zat,dat ze dit in het begin niet zo leuk vond want ze moesten nu leren lezen enrekenen.
En zo zaten wij dus lichtelijk geschokt aan de rand van de zandbak. Blij geredte worden door de bel.

We mochten alvast even binnen kijken met Joris en onsjongetje stapte opgetogen het schoollokaal binnen. Dit zag er goed uit! Erwaren tenslotte allemaal hoeken met speelgoed, er stonden leuke stoeltjes ineen kring en Joris zx92n naam stond al op een stoel genoteerd. Zoonlief constateerdetevreden dat dit inderdaad zijn stoel was met zijn naam en vroeg ons toenwanneer we weg gingen.
De klas was inmiddels bedaard en kwam netjes het lokaal binnen lopen om op huneigen stoeltje te gaan zitten. Wij kregen nog net een kusje waarnaar zoon vrolijk naar binnen rende en op z'n stoel plofte. En toen ging de deur dichtging.

Tja, en toen stond ik dus twee uur later op dat beruchteschoolplein. Uiteraard was ik veel te vroeg. Je blijkt niet met je fiets hetschoolplein op te mogen en er staan gewoon overal groepjes verspreid metmoeders (heb volgens mij geen enkele vader zien staan).

En weet je? Eigenlijk viel dat hele schoolpleingebeuren bestmee. Er staan gewoon veel moeders te kletsen, maar x91k deed daar zelf ookvrolijk aan mee, dus volgens mij kan ik aan dit onderdeel wel wennen.

En voor ik het wist kwam mx92n grote kleine jongenaangestormd, vrolijk en wel. Hij vond het leuk op school en wou graag morgenweer, goed teken lijkt mij.

Ik zie op tegen het schoolplein. Volgens mij had ik dat vroegerniet, in mijn herinnering huppelde ik altijd vrolijk het plein op, zoekend naarmx92n vriendinnen en ondertussen mx92n moeder ergens halverwege achterlatend meteen vage groet.

Ik maakte me toentertijd ook totaal niet druk over mx92nmoeder op het schoolplein; of ze wel iemand had om mee te praten, of dit weleen leuk iemand was, of ze het erg vond dat ik haar geen afscheidskus gaf enhoe snel ze weer weg was of hoe lang ze er nog stond?

Over welgeteld 4 weken sta ik daar ook. Tussen al die anderevaders en moeders in. Zou ik eigenlijk moeten dringen voor een plekje? Sta je netjesop een rij? Waar zet ik eigenlijk mx92n fiets? Of moet ik die gewoon vasthouden?Mag dat wel op het schoolplein? Of moet ik meelopen naar binnen? En moet ik danwachten tot x91de jufx92 naar me toe komt zodat ik Zoon kan overdragen of laat ikhem daar gewoon ergens achter?

En dan sta je daar weer op het plein. Blijf je dan kletsen? Iser een soort van stiekeme protocol dat dit eigenlijk wel van je verwacht? Deene keer zou dat wel kunnen, maar de andere keer moet ik gewoon rechtstreeks doornaar werk.

Ingewikkeld allemaal. Hoe meer ik hier typ, hoe meer vragenik krijg. Stel nou dat ik gewoon een keer een ochtendhumeur heb, zou dat zomaarkunnen op het schoolplein? Of wordt ik dan nog steeds in staat geacht tot eengezellig kletspraatje? 

Ik zie mezelf trouwens in staat op 3 van de 4 keer debroodtrommel/fruit/drinkbeker (of mag dit tegenwoordig ook gewoon een pakjedrinken zijn? Als ik iets vies vond vroeger was het wel dat drinken uit diebeker) te vergeten. Is er dan ook reserve-eten beschikbaar?

En dan heb ik het dus nog niet eens over hoe Zoon het gaatvinden op school. Nu zegt ie natuurlijk dat ie het leuk vindt. Maar ja, weethij veel. Hij hoort mij alleen maar over de bouwhoek, het schoolplein met aldat leuke speelgoed en die lieve juf praten. Tuurlijk is dat leuk.
Maar of ie dat straks nog steeds zo vindt?

Nog 4 weken. Gelukkig zijn er nog wendagen, voor onsallebei.

Zo, we gaan knutselen! Joris heeft een vakantieboek van Diego (concurrent van Dora) met allerlei leuke knutsel en frutseldingen erin. Zo kun je bijvoorbeeld figuurtjes uitknippen die je dan weer ergens anders op moet plakken. Ook kun je letters overtrekken, tekeningen kleuren en plaatjes met elkaar vergelijken en de verschillen eruit halen. Hartstikke leuk dus!

Joris stalt enthousiast al zijn spullen uit op tafel ter ondersteuning van het knutsel en frutseluurtje. Hij heeft potloden x91nodigx92 (zx92n stopwoordje) en ook de krijtjes zijn x91nodigx92. Er komt nog een kleurboek op tafel te liggen, plus een lege wc-rol, een plakbandhouder en een nietmachine. En misschien is de zaag ook wel x91nodigx92 en een paar spijkers.

Ondertussen probeer ik zoonlief uit te leggen dat alleen een kleurtje genoeg is en een schaar natuurlijk, voor al die leuke figuurtjes om uit te knippen. Ik doe hem gelijk even voor hoe je dat moet doen; kijk, hier een knipje en dan het hoekje om en nog een hoekje om en dan is het figuurtje uitgeknipt! Nou, waar gaan we het figuurtje opplakken? Joris kijkt me even kort aan en commandeert dat ik het wel 'even' (nog een stopwoordje) op mijn eigen papier mag plakken. Hij is nu even druk bezig met de nietmachine en waarom dat ding het niet doet.

Ik doe nog een poging. Kijk Joris, hier zie je twee plaatjes, zie jij welke anders is? Nee, Joris ziet niet wat anders is want hij probeert de dop van de stift op de onderkant te schuiven. Dit lukt niet. Dan de dop maar gewoon weer op de bovenkant en kijken hoeveel plakbandjes hij af kan scheuren.

Kijk, ik snap best dat knutselen niet zijn grootste passie is, maar hij mag best iets meer zx92n best doen. Deed ik vroeger tenslotte ook als we de zoveelste knutselmiddag hadden op woensdag met al onze vriendinnetjes die het allemaal o zo leuk vonden. En niet te vergeten mx92n creatieve twee zussen en met de oppercreatieveling aan het hoofd, namelijk mx92n moeder. En dan zat ik daar omringt met kleine strookjes papier dat origami heette (ofzoiets?), fimoklei (schrijf je dat zo?), allerlei gekleurd papier waar je kaartjes van kon maken en een boekje waar de mooiste kunstwerken in stonden en waar wij xe8xe8n van mochten uitzoeken om te maken.

En als we dan toch terug gaan in de tijd, laat ik dan ook even stilstaan bij die handwerklessen op de basisschool. Waarom moesten alle meisjes met breinaalden, punnikdingen en weet ik wat meer aan de slag?? Om dan aan het eind van de les aan de juf te laten zien hoe je breiwerk eruit zag en hoeveel steken je (letterlijk) had laten vallen? Volgens mij heb ik in heel mijn handwerkcarrixe8re op de basisschool geen x91werkstukjex92 afgemaakt en belande het allemaal in de prullenbak.

Dus daar zitten we aan tafel. De nietcreatieveling en haar zoon. Hoe ze er bij de kinderdagopvang ooit in slagen om zoonlief aan het knutselen te krijgen, geen idee. Maar ik laat dit deel van de opvoeding in hun (ervaren) handen. Zolang er af en toe een knutselwerkje in zijn vakje ligt komt het vast wel goed.

(of zoonlief moet zeer creatief zijn in het omkopen van andere kinderen die zijn knutselwerken maken, maar dat is tenslotte ook een vorm van creativiteit, toch?)

Daar sta je dan, aan de rand van een bouwput, turend naar wat nou zo interessant is.

Er schuifelt een oud vrouwtje langs ons, een oud heertje met een wandelstok, een jonge vader met kind, een puber met koptelefoon en een stel schoolkinderen dat nu niet naar school hoeft. Allemaal lopen ze ons voorbij, amper een blik werpend op ons onderwerp van fascinatie.

Oudste zoon babbelt honderduit. Hij ziet een graafmachine, hij ziet ook een kiepwagen, maar waar is de meneer van de kiepwagen? Owja, daar is tie al. En wat gaan ze met die stenen doen? En wat doet die fototoestel daar? En de graafmachine moet wel oppassen want daar staat een paal. En kijk, daar komt nog een graafmachine aan. Waarom gaan ze nog een kuil graven? En waarom zit er aan deze graafmachine een andere schep? En waar is de hijskraan gebleven? En moeten ze niet boren?
Zie ik het allemaal wel? En Tijs ook?

Als ik na 20 minuten vraag of hij al weg wil kijkt hij me verbaast en verontwaardigd aan. Nee, hij wil nog niet weg, want ze zijn nog niet klaar. En hij wil nog verder kijken. En Tijs wil ook nog kijken.

Ik leun maar weer op de kinderwagen en staar wat voor me uit. x91k Vraag me af of ik straks ook zo op het sportveld sta. En of ik dan de spelregels en fascinatie hiervoor wel snap.

Ik heb afgelopen kampioenschappen namelijk echt mx92n best terwijl ik op de bank zat. Maar na een kwartier naar een rollende bal en vallende spelers kijken kon het me niet meer boeien.

En hetzelfde geld dus ook voor bouwputten. Met als voordeel dat ik nu wel mag praten en dit onder het voetbal kijken niet zo gewaardeerd wordt.

Wanneer zoonlief zich eindelijk heeft losgerukt van de bouwplaats lopen we even bij de schoenmaker binnen. Hij weet ons te vertellen dat dit bouwproject nog wel 2 jaar gaat duren.

Ik ga denk ik een bankje bestellen bij de gemeente. Kan ik daar de komende 2 jaar mooi gaan zitten. Misschien neem ik wel een boek mee en wat te eten.

Eigenlijk zit er niet zoveel verschil in die grote mannen en kleine jongens, zolang de vrouw in hun leven maar (doet alsof ze) meeleeft met hun passie en ze af en toe wat te eten en drinken toestopt zijn ze tevreden en blij.